Taguan Pung

Sa kagustuhan kong pagbigyan ang sarili kong kumain ng icecream kanina, inaya ko ang nanay ko lumabas para bumili. Naglakad lang kami dahil malapit lang naman ang 24/7 na convenience store sa amin. Pagdating namin sa bilihan, ubos ang lahat ng icecream maliban sa Cornetto na overpriced pa. Bumili na lang kami ng tatlo, para sa akin, sa nanay ko at sa ate ko. Tapos umuwi na kami.

Habang naglalakad, nakita ko sa daan ang mga batang-kalye sa amin na nagtataguan.

"Tagu-taguan maliwanag ang buwan. Wala sa likod, wala sa harap. Pagbilang kong sampu, nakatago na kayo. 1, 2, 3, ..... GAAAAAAAME?"


Natawa ako kasi akala ko laos na yung mga larong kalye. Akala ko e puro PSP na lang ang mga bata ngayon. O kaya Facebook at yung putanginang Tetris Battlle ang mga inaatupag nila. Hindi pala. O baka sa lugar lang namin yun. Pagdating ko sa bahay namin dala ang lusaw na icecream para sa ate ko, bigla na lang akong nakaramdam ng mga inngit sa mga bata. Buti pa sila naglalaro lang. Buti pa sila walang iniintindi. Buti pa sila siyang-siya ngayong summer. Buti pa sulit ang bakasyon. Buti pa sila ganito. Buti pa sila ganyan.

Bigla ko na lang narealize, gusto ko ulit maging bata.

Pero hindi mo na nga maibabalik ang oras, lalong hindi mo rin mapipigilan, korni pero iyon ang totoo. Kaya habang nag-inarte ako dito, nagpasya na lang akong magpapak ng Milo at manood ng Adventure Time para sa ikasisiya ko. At ng may magawa na rin.